Gdzie na MTB w Bielsku-Białej i okolicy? Ranking najlepszych górskich tras

Sercem miejscowej sceny MTB jest kompleks Enduro Trails. Jednokierunkowe singletracki poprowadzono między Kozią Górą a Szyndzielnią, a poziomy ich zaawansowania można dopasować pod każde umiejętności, od łagodnych tras dla początkujących po strome, kamieniste linie przeznaczone dla ekspertów. Przy Błoniach działają punkt informacyjny, wypożyczalnia, gastronomia i pumptrack, a w pobliżu znajdują się parkingi. To właśnie kompletna infrastruktura, a nie sama liczba leśnych ścieżek, zbudowała rowerową pozycję miasta.

Nie wszystkie popularne trasy mają jednak podobny charakter. Rock’N’Rolla jest płynną trasą niebieską, podczas gdy Dziabar i DH+ należą do czarnych zjazdów dla ekspertów. Przed wyborem lepiej uczciwie ocenić swoje umiejętności.

Twister i Stefanka - najlepszy początek przygody z Enduro Trails

Kozia Góra jest najwygodniejszym miejscem na pierwsze spotkanie z bielskimi trasami. Początkujący mogą zacząć od zielonej Stefanki, stworzonej z myślą o nauce jazdy po wąskiej, wyprofilowanej ścieżce. Trasa pozwala oswoić zakręty i pracę rowerem bez rzucania zawodnika od razu między wielkie głazy.

Kolejny krok to Twister. Niebieska trasa nie jest bardzo stroma, ale nadrabia długością, bandami i następującymi po sobie zakrętami. Jazda ma płynny rytm, dlatego Twister daje sporo przyjemności także osobom, które nie szukają wielkich skoków. Nie jest jednak ścieżką na pierwszą w życiu jazdę terenową - oficjalnie przeznaczono ją dla średnio zaawansowanych rowerzystów.

Na start Koziej Góry można dostać się oznaczoną trasą podjazdową Daglezjowy. Dzięki temu cały dzień da się przejechać o własnych siłach, bez korzystania z wyciągu.

Najlepszy wybór dla: początkujących poznających singletracki oraz średnio zaawansowanych rowerzystów lubiących płynną jazdę.

Rock’N’Rolla - długi zjazd z Szyndzielni

Rock’N’Rolla zaczyna się przy górnej stacji kolei gondolowej na Szyndzielni. Jest najdłuższą i jedną z najbardziej urozmaiconych tras kompleksu. W górnej części pojawiają się większe bandy, dalej dochodzą fragmenty zachęcające do oderwania kół od ziemi. Wszystkie przeszkody można jednak przejechać bez skakania.

Po dotarciu w rejon Koziej Góry można kontynuować jazdę Twisterem. Obie niebieskie trasy tworzą zjazd liczący łącznie ponad 11 kilometrów. Po drodze otwierają się widoki na Kotlinę Żywiecką, Bielsko-Białą i zbocza Beskidu Małego.

Dużym ułatwieniem jest możliwość przewozu roweru koleją gondolową. Przed wyjazdem trzeba sprawdzić jej bieżące godziny działania, zasady transportu sprzętu oraz dostępność biletów rowerowych.

Najlepszy wybór dla: średnio zaawansowanych rowerzystów szukających długiej, płynnej i widokowej trasy.

Dziabar - skalisty test dla ekspertów

Dziabar szybko weryfikuje różnicę między sprawnym zjeżdżaniem a pełną kontrolą roweru w terenie o dużym nachyleniu. Czarna trasa rozpoczyna się w pobliżu górnej stacji gondoli. Jej górny fragment jest stromy i kręty, a w środkowej części znajduje się bardzo stroma skalista ścianka bez objazdu.

Końcowa sekcja pozwala rozwinąć dużą prędkość. Potrzebne są umiejętności precyzyjnego hamowania, właściwe ustawienie ciała i doświadczenie w pokonywaniu naturalnych przeszkód. Oficjalny opis kieruje tę trasę do ekspertów.

Dziabar nie jest dobrym miejscem na sprawdzania nowego sprzętu czy umiejętności.

Najlepszy wybór dla: doświadczonych zawodników enduro, którzy dobrze jeżdżą po skałach i stromych odcinkach.

DH+ - szybka i kamienista Kozia Góra

DH+ także ma oznaczenie czarne, ale znajduje się na Koziej Górze, a nie na Szyndzielni. To ważne przy planowaniu całego dnia i podjazdów między kolejnymi zjazdami.

Trasa jest stroma, szybka i pełna nierówności. Naturalną kamienistą nawierzchnię uzupełniają sztuczne elementy, w tym hopki. Dojazd z centrum ścieżek na start zajmuje około 45 minut, a meta znajduje się w pobliżu ulicy Modrej.

DH+ wymaga sprawnego prowadzenia roweru przy dużej prędkości. Nie wystarczy wolno przetoczyć się przez wszystkie elementy, ponieważ układ trasy opiera się na właściwym rytmie i świadomej pracy hamulcami.

Najlepszy wybór dla: ekspertów szukających szybkiego zjazdu o wyraźnie downhillowym charakterze.

Magurka Wilkowicka - klasyczne MTB z widokami

Magurka Wilkowicka jest alternatywą dla przygotowanych tras typu flow. Tutaj liczą się: dłuższy podjazd, górskie drogi, zmienna nawierzchnia i samodzielne zaplanowanie pętli. Szczyt ma 909 metrów wysokości, a dotrzeć w jego rejon można od strony Bielska-Białej, Wilkowic, Przełęczy Przegibek oraz Jeziora Międzybrodzkiego. Na górze działa schronisko.

To propozycja dla osób, które wolą całodniową wycieczkę od wielokrotnego powtarzania jednego zjazdu. Nagrodą za podjazd są widoki na Beskid Śląski, Żywiecki i okoliczne doliny.

Magurka nie jest jednolicie oznaczonym parkiem rowerowym. Przebieg wycieczki trzeba wcześniej sprawdzić na aktualnej mapie i wybierać drogi udostępnione dla rowerów.

Najlepszy wybór dla: osób lubiących klasyczne górskie wycieczki MTB, solidne podjazdy i szerokie panoramy.

Dolina Wapienicy - spokojniejsza jazda po szutrach

Nie każdy wyjazd na rower górski musi kończyć się walką o utrzymanie kierownicy. Dolina Wapienicy sprawdzi się jako lżejsza trasa, rodzinny wypad albo spokojny dzień między bardziej wymagającymi zjazdami.

W rejonie zbiornika Wielka Łąka biegną szerokie drogi i trakty wykorzystywane przez spacerowiczów, biegaczy oraz rowerzystów. Nie ma tu band Twistera ani skalnych ścianek Dziabara. Są za to las, zapora, łagodniejszy profil i możliwość jazdy bez ciągłego kontrolowania kolejnej przeszkody.

Trzeba zachować ostrożność ze względu na ruch pieszy i przyrodniczy charakter doliny. To miejsce na spokojne tempo.

Najlepszy wybór dla: początkujących, rodzin, użytkowników graveli i rowerzystów szukających łatwiejszej wycieczki.

Którą trasę MTB w Bielsku-Białej wybrać?

Pierwszy kontakt z singletrackami najlepiej zacząć od Stefanki. Po opanowaniu podstaw można przejść na Twistera, a następnie połączyć go z Rock’N’Rollą w długi zjazd z Szyndzielni. Dziabar i DH+ należy zostawić osobom, które mają doświadczenie na czarnych trasach i potrafią pewnie jeździć po stromym, skalistym terenie.

Magurka Wilkowicka sprawdzi się przy całodniowej górskiej pętli, a Dolina Wapienicy wtedy, gdy celem jest spokojna jazda, rekreacja albo powrót do roweru po dłuższej przerwie.

Bielsko-Biała daje możliwość jazdy przez większą część roku, ale nie oznacza to, że każda trasa jest zawsze dostępna. Deszcz, roztopy, prace serwisowe i uszkodzenia nawierzchni mogą powodować czasowe zamknięcia. Przed wyjazdem trzeba sprawdzić status ścieżek oraz komunikaty administratora. Jazda po zamkniętej trasie niszczy nawierzchnię i narusza regulamin kompleksu.

Planujesz pierwszy wyjazd, transport roweru, nocleg albo kilka dni jazdy? Sprawdź na esil.pl praktyczny poradnik na weekend enduro w Bielsku-Białej, w którym znajdziesz informacje potrzebne do przygotowania całego wyjazdu.